در پس هر داستانی که برای دنیا تعریف میکنیم، قصهی حقیقیتری وجود دارد که نمیتوانیم یا نمیخواهیم ببینیمشان؛ قصور و توهمات و چیزهایی که در آنها گیر افتادهایم. شرل استرید شاید مهربان باشد، اما تظاهر نمیکند. او چیزی را به مردم میدهد که مادر به فرزندش میدهد: ترحم کافی تا در میان نیازهای ناجورمان احساس امنیت کنیم و دانش کافی تا امیدوار باشیم.